amek w Chojnowie został prawdopodobnie wzniesiony pod koniec XIII wieku. Pierwsze wzmianki pisemne o warowni pochodzą z lat 1329 i 1331.
Został założony na nieregularnym, zbliżonym do trójkąta planie i nie był powiązany z murami miejskimi. Od miasta oddzielał go potok Młynówka, który opływał mury zamkowe od północy i wschodu. W narożniku północnym znajdowała się brama, do której później dobudowano budynek bramny od zewnątrz. W narożach południowym i zachodnim znajdowały się dwa skrzydła mieszkalne. W miejscu wcześniejszej kasztelanii wzniesiono gotycki zamek, z którego do dziś zachowały się jedynie fragmenty murów. Oddzielenie zamku od miasta miało na celu zabezpieczenie siedziby księcia na wypadek konfliktu z mieszczanami. Oprócz murów i fosy, zamek posiadał
Odkryte spod tynku mury, fot. ZeroJeden, V 2006
wieżę oraz budynek mieszkalny.
Pierwsza rozbudowa zamku miała miejsce w XIV wieku. W XV wieku założenie ponownie rozbudowano, tworząc drugi dziedziniec zamkowy, a w jego narożniku potężną, cylindryczną basztę o średnicy ponad 15 metrów. Istniejące budynki zostały powiększone i zmodernizowane.
W 1428 Chojnów został zniszczony przez wojska husyckie. Wywołany najazdem ogromny pożar niszczy miasto i zamek.
W 1508 roku pożar strawił znaczną część zabudowań zamkowych. W 1510 roku zawaliła się okrągła wieża, pozostawiając jedynie fragmenty jednego skrzydła zamkowego.
W latach 1546-1547, za czasów księcia legnickiego Fryderyka III, ocalałe fragmenty warowni zostały włączone w rozbudowany, renesansowy kompleks rezydencjonalny. Na osi głównego budynku umieszczono portal z podobiznami pary książęcej. Pracami budowlanymi kierował Franciszek Parr, znany z prac przy wielu innych zamkach na Śląsku. W miejsce gotyckiego zamku wzniesiono renesansowy o trzech skrzydłach ustawionych wzajemnie pod kątem rozwartym. Fasady zostały
Zamek w Chojnowie z zdjęciu z lat 20. XX wieku
bogato ozdobione wczesnorenesansową kamieniarką. Po śmierci księcia Fryderyka IV w 1596 r. w zamku osiadła wdowa po nim Anna. Odtąd stał się on rezydencją dla książęcych wdów.
Podczas wojny trzydziestoletniej oraz w 1661 roku zamek został spalony. Dorywcze remonty pozwalały na zamieszkiwanie ocalałych zabudowań jeszcze do początku XVIII wieku. W 1708w skrzydle pd-wsch urządzono kaplicę Marii Panny rozbudowaną w 1711. Los skrzydła południowego przesądziły następne pożary w latach 1762 i 1767. W 1768 roku zamek został częściowo rozebrany, a wyremontowany główny budynek z renesansowym portalem przeznaczono na siedzibę pruskich urzędów administracyjnych. Później budynki zamkowe przeszły na własność miasta. W roku 1831 zamek nabyły na własność władze miejskie.
Po drugiej wojnie światowej odremontowano zaniedbane zabudowania, w których znalazło miejsce muzeum. Zachowane fragmenty zamku to dwuskrzydłowa dwukondygnacyjna budowla przykryta stromym dachem. Ścianę południową obu skrzydeł stanowi mur obronny.
Kurt Bimler, Die Schlesischen Massiven Wehrbauten, 1943 [źródło]
W fasadzie frontowej zachowała się renesansowa, wykonana z piaskowca dekoracja portalu i obramień okiennych z roku 1547.
Włącz 3D
mek 
