Zamek w Drawnie

a przesmyku dzielącym Jezioro Dubie na dwie części, w miejscu istniejącego już w X wieku grodu, na przełomie XIII i XIV wieku ród von Wedel wzniósł murowany, gotycki zamek. Obiekt powstał na sztucznie uformowanym wzniesieniu, na półwyspie jeziora Dubie. Zamek ten, będący rodową siedzibą Wedelów, strzegł również ważnego brodu na rzece Drawie, przez który prowadził trakt handlowy do Malborka.

Trzykondygnacyjny, prostokątny budynek, o wymiarach 15 x 28,7 metra, zajmował część sztucznie podwyższonego wzgórza i był włączony w ciąg kurtynowego muru otaczającego całe plateau. Zbudowany z cegły na fundamencie z kamieni polnych posiadał trzy kondygnacje. W narożnikach budynek wsparty był masywnymi przyporami, a jego elewacje ozdobiono cegłą zendrówką i szczytami 

fot. ZeroJeden, III 2002

blendami w kształcie tarcz. O obronnym charakterze obiektu świadczyły bezokienne przyziemie i okienka strzelnicze na pierwszym piętrze. Dodatkowymi walorami obronnymi były siedmiometrowe strome zbocza wzgórza oraz sucha fosa otaczająca zamek. Podjazd do zamku prowadził wzdłuż południowego i wschodniego boku do bramy usytuowanej w narożniku północno-wschodnim. Od zachodu znajdowały się dwa podzamcza, stopniowo wznoszące się ku górze, otoczone każde z osobna murami. Brama znajdowała się po północnej stronie obwodu obronnego. Zamek od terenów miejskich oddzielony był fosą, a z pozostałych stron zabezpieczeniem były stoki opadające do jeziora.

Rozwijająca się od zachodu przyzamkowa osada otrzymała prawa miejskie prawdopodobnie pomiędzy 1313 a 1333 rokiem i niedługo potem została otoczona murami miejskimi o wysokości ok. 6-7m., w których znajdowały się baszty oraz trzy bramy: Kamienna, Nowa i Polska. Zamek został połączony z fortyfikacjami miejskimi od strony północno-zachodniej, a od południowego wschodu gardzielą z Bramą Polską.

Na początku XV wieku Drawno było w posiadaniu Krzyżaków, obawiających się nielojalności Wedlów podczas wojen z Polską. W latach 1433-1435 zamek został zdobyty przez wojska polskie. W 1478 r. elektor Albrecht Achilles odbija zamek wraz z miastem i przywraca elektorskie zwierzchnictwo.

Na przełomie XVI i XVII wieku zamek został przebudowany na renesansową rezydencję. Około roku 1600 budynek główny nie został powiększony i nadal zachował bezokienne przyziemie. Na pierwszym i drugim piętrze wybito nowe duże okna. Pośrodku 

fot. ZeroJeden, VII 2005

frontowej elewacji wschodniej powstał nowy wjazd do zamku, a w jej połaci dachowej umieszczono trzy dekoracyjne szczyty. Przebudowano także szczyty krótszych elewacji północnej i południowej. Poza głównym budynkiem posiadał wtedy zabudowania wzdłuż zachodniego odcinka murów obwodowych.

W połowie XVII wieku zamek w Drawnie zaczął podupadać. W połowie XVII wieku został poważnie uszkodzony podczas potopu szwedzkiego w 1675 roku, po czym opuszczony już się z ruiny nie podniósł. W roku 1691 runął szczyt północny, a dokonany przez wojska rosyjskie ostrzał artyleryjski Drawna w roku 1758 podczas wojny siedmioletniej, dopełnił dzieła zniszczenia i zamienił zamek w ruinę.

Do dziś zachowały się dwa narożniki głównego budynku sięgające 12 metrów wysokości.

Pokaż na mapie