amek w Giżycku, położony na przesmyku między jeziorami Niegocin i Mamry, ma rodowód sięgający XIV wieku. Pierwsze umocnienia w tym miejscu wznieśli pogańscy Prusowie z plemienia Jaćwingów. Po zajęciu tych terenów przez Zakon Krzyżacki około 1290 roku, komtur pokarmiński Meinard z Querfurtu zbudował niewielką drewnianą strażnicę, być może wykorzystując wcześniejszy gród.
Około pół wieku później, za sprawą wielkiego mistrza Dietricha
Zejście do piwnic, fot. ZeroJeden, IV 2007
von Altenburga, wzniesiono drewniany zamek, wzmiankowany w 1337 roku jako Haus Leczenburg. Należał on do grupy samotnych stanic, określanych jako *Wildhaus*. W 1361 roku wojska litewskie pod wodzą Kiejstuta spaliły zamek, który odbudowano w latach 1377-1399, tym razem z cegły i kamienia. Początkowo warownia służyła jako siedziba zakonnego urzędnika niższego szczebla, zwanego komornikiem. Zamek wraz z sąsiednimi umocnieniami w Piszu, Węgorzewie, Rynie i Ełku tworzył łańcuch obronny chroniący państwo krzyżackie od wschodu. Zamek należał do komturstwa pokarmińskiego.
Na początku XV wieku zamek awansował do roli siedziby prokuratora. Po wybuchu wojny trzynastoletniej, w listopadzie 1455 roku, warownię zdobyli oddziały Związku Pruskiego wspierane przez miejscową ludność. Obiekt powrócił do Zakonu w 1466 roku.
Po sekularyzacji Prus w 1525 roku, zamek stał się siedzibą starosty książąt pruskich. Niedługo potem rozpoczęto przebudowę w stylu renesansowym. W 1560 roku powstały późnorenesansowe szczyty. W 1614 roku, podczas
Budynek zamkowy od północnego-zachodu, fot. ZeroJeden, IV 2007
adaptacji zamku na myśliwską rezydencję książąt elektorów, dobudowano cztery niskie skrzydła mieszkalno-gospodarcze, a także niską parterową budowlę z cylindryczną basztą nakrytą stożkowym dachem. Pożar w 1749 roku zniszczył pierwotny budynek oraz jedno z nowszych skrzydeł.
Zniszczone partie odbudowano w początkach XIX wieku, umieszczając tutaj urzędy starostwa oraz lokale mieszkalne komendantów twierdzy Boyen. W połowie XIX wieku zamek z pobliskim terenem przekształcono w okręg obronny, co wiązało się z częściową rozbiórką.
Elementem dominującym jest zachowany do dziś, podpiwniczony, trzypiętrowy dom, wzniesiony z cegły na planie prostokąta o wymiarach około 14,5x22 metry. Budynek główny i przylegający do niego wewnętrzny dziedziniec otaczały kurtynowe obwarowania oraz nawodniona fosa.
Od 1957 roku zamek wykorzystywany jest w celach turystycznych, a w latach 70. XX wieku przekształcono go w motel. Po wielu latach zaniedbań zabytek przejęła prywatna spółka, która odrestaurowała go i przekształciła w
Widok od południowego-wschodu, fot. ZeroJeden, IV 2007
hotel o wysokim standardzie.
Zamek stoi w południowej części miasta, przy ul. Moniuszki. Wschodnia część dawnej fosy pełni dziś funkcję kanału łączącego dwa sąsiadujące jeziora. Na kanale tym, w bezpośredniej bliskości zamku, znajduje się obrotowy most, który jako jedyny w Polsce pracuje do dziś według dziennego rozkładu.
Włącz 3D
mek 
