Kamiennej Górze, na północ od miasta, nad brzegiem Bobru, wznosi się zamek Grodztwo, zwany również Kreppelhof. Jego początki sięgają przypuszczalnie drugiej połowy XIII wieku, kiedy na wzniesieniu u ujścia Zadrny do Bobru funkcjonowała niewielka warownia, pełniąca rolę strażnicy strzegącej szlaku handlowego z Czech na Śląsk. Powstanie tej strażnicy przypisuje się inicjatywie budowlanej książąt piastowskich świdnicko-jaworskich.
Kres warowni nadszedł przypuszczalnie podczas wojen husyckich, kiedy została zniszczona wraz z podległym jej ośrodkiem miejskim. Tradycja łączy to miejsce z zakonem templariuszy, choć ta teza nie znajduje potwierdzenia w źródłach.
Pierwszym potwierdzonym źródłowo właścicielem dóbr był Nicolaus von Kreppil, wzmiankowany w 1417 roku. Z jego inicjatywy lub jego spadkobierców w drugiej połowie XV wieku zbudowano cylindryczną wieżę mieszkalną.
Po 1508 roku Hans I von Schaffgotsch wzniósł na miejscu starszej wieży renesansowy dwór, który jego syn, Hans II, rozbudował w drugiej połowie XVI wieku. Nowe założenie, zwane Grodztwem (Kreppelhof), otrzymało formę ufortyfikowanej trójskrzydłowej budowli z wieżą i wewnętrznym arkadowym dziedzińcem. Według Bohdana Guerquina zamek wzniesiono w pierwszej połowie XVI wieku, a według Józefa Pilcha w latach 1566-1569.
Litografia Theodora Blatterbauera z połowy XIX wieku z teki Alberta Dunckera
Zamek założono na planie czworoboku z kwadratową wieżą. Kwadratowy dziedziniec otaczały krużganki.
W 1635 roku Kreppelhof przeszedł w ręce Domu Panującego w wyniku konfiskaty majątku Hansa Ulricha von Schaffgotsch, który brał udział w antycesarskim spisku. Skonfiskowany majątek trafił do rodziny von Schindel, następnie hrabiów von Dyhrn, a wreszcie hrabiów von Promnitz. Johann Erdmann von Promnitz przekazał Kreppelhof synowi swojej siostry, Christianowi Friedrichowi zu Stolberg-Wernigerode.
Pod koniec XVIII wieku dwór był zaniedbany, a być może nawet opuszczony. W takim stanie przejął go Anton zu Stolberg-Wernigerode, który w latach 20. XIX wieku przeprowadził gruntowny remont. W 1827 roku odrestaurowany zamek odwiedził książę Friedrich Wilhelm von Hohenzollern, późniejszy król Prus. Na jego cześć lipowa aleja prowadząca z zamku do miasta otrzymała nazwę Alei Książęcej.
W latach 70. XIX wieku z inicjatywy hr. Eberharda zu Stolberg-Wernigerode zamek został przekształcony w neorenesansowe założenie pałacowe według projektu drezdeńskiego architekta Bohna. W 1904 roku rezydencja gościła
Widok z lotu ptaka od południowego-zachodu, fot. ZeroJeden, X 2013
cesarza Wilhelma II i jego małżonkę Augustę Wiktorię z okazji ślubu córki właściciela zamku z komandorem-podporucznikiem Oskarem hr. von Platten zu Hallermund.
Po śmierci Udo (1910) zamek przechodził różne koleje losu, aż w 1928 roku stał się własnością miasta Kamienna Góra. Druga wojna światowa obeszła się z nim relatywnie dobrze, ale wiosną 1945 roku wyposażenie zamkowe zostało rozgrabione przez żołnierzy sowieckich i szabrowników. Po wojnie zamek służył początkowo jako magazyny Obwodowego Urzędu Likwidacyjnego, a później jako biura pobliskiego PGR. W 1951 roku wpisano go do rejestru zabytków.
W 1964 roku wybuchł pożar, który doszczętnie zniszczył dachy, stropy i resztki wyposażenia. Od tego czasu zamek jest ruiną, która z roku na rok popada w coraz większe zaniedbanie. W 2011 roku władze samorządowe wystąpiły z wnioskiem o wykreślenie go z rejestru zabytków, aby móc go zrównać z ziemią. Pomysł ten nie doczekał się realizacji. Zachowały się resztki fortyfikacji bastionowych, które kiedyś wzmacniały
Zamek zbudowano z kamienia i cegły na planie czworoboku z wewnętrznym dziedzińcem otoczonym krużgankami. Było to założenie trójkondygnacyjne, trzyskrzydłowe, zamknięte od północy ścianą kurtynową. Wjazd na dziedziniec prowadził od zachodu przez sklepioną bramę. Elewacje budynków akcentowały elementy dekoracyjne w postaci kamiennych obramień okiennych, boniowanych portali wejściowych z herbami i rzędów półkolistych blend. Całość otaczał mur kurtynowy ze strzelnicami, nawodniona fosa, a od XVII wieku ziemne fortyfikacje bastionowe.
Podczas neorenesansowej przebudowy zamku w części północnej wzniesiono czworoboczną wieżę, którą wieńczyła attyka i namiotowy dach z lukarnami. Nieco na zachód od starej bramy stanęła nowa brama wjazdowa mająca formę dwóch arkad rozdzielonych przez sześć kolumn i zabudowanych od góry tarasem. Umieszczono na niej sentencję z prośbą o opiekę Opatrzności nad domostwem. Przekształcono również teren wokół pałacu, organizując parki i zmieniając przebieg średniowiecznej fosy.
Obecnie ruiny zamku znajdują się w bardzo złym stanie i grożą zawaleniem. Zachowały
Widok od południa, fot. ZeroJeden, VIII 2003
się relikty średniowiecznej wieży, odcinki XVI-wiecznych murów zewnętrznych i ruiny ścian działowych, a także sklepienia piwnic i parteru. Gdzieniegdzie przetrwały renesansowe obramienia okien i elementy dekoracji. W stosunkowo dobrym stanie pozostają dwie arkady bramne z fragmentami boniowania oraz sklepiona krzyżowo sień z poluzowaną cegłą. Mało czytelna jest aleja parkowa, choć nadal rosną tutaj ponad stuletnie lipy i dęby.
W latach 2011-2021 prawnym opiekunem ruin była Fundacja Ochrony Zabytków Architektury i Sztuki, której działalność nie przyniosła oczekiwanych rezultatów. Zgodnie z planami zamek ma w najbliższych latach zostać zabezpieczony w formie trwałej ruiny. W chwili obecnej teren jest otoczony płotem lub siatką.
Włącz 3D
Kamiennej Górze, na północ od miasta, nad brzegiem Bobru, wznosi się zamek Grodztwo, zwany również Kreppelhof. Jego początki sięgają przypuszczalnie drugiej połowy XIII wieku, kiedy na wzniesieniu u ujścia Zadrny do Bobru funkcjonowała niewielka warownia, pełniąca rolę strażnicy strzegącej szlaku handlowego 
