amek w Kłaczynie znajduje się w centrum wsi, na niewielkiej wysepce utworzonej przez starorzecze Nysy Szalonej. Pierwsza wzmianka o Kłaczynie pochodzi z 1249 roku.
Prawdopodobnie na przełomie XIV i XV wieku, być może za sprawą rodziny von Schweinichen lub von Reibnitz, wzniesiono niewielki zamek rycerski. Położony na wyspie, miał plan prostokąta o wymiarach 15,5 x 17 metrów. Składał się z kamiennego muru wzmocnionego przyporami oraz jednokondygnacyjnego, podpiwniczonego domu mieszkalnego
fot. ZeroJeden, IX 2003
nakrytego dwuspadowym dachem. Od zachodu do domu przylegała trójkondygnacyjna wieża. Wjazd do zamku prowadził od wschodu po drewnianym moście.
W maju 1430 roku zamek, będący wówczas w posiadaniu rodziny von Reibnitz, został zdobyty i zniszczony przez husytów.
W latach 30. XVI wieku Franz von Reibnitz dokonał rozbudowy zamku. Od południa powstało podzamcze o planie kwadratu o wymiarach 17 x 17 metrów. Dziedziniec podzamcza od południa i wschodu otaczały budynki, a od północy podcień. W północno-wschodnim narożniku znajdowała się kuchnia nakryta centralnym kominem. Wieża została podwyższona o jedną kondygnację i zwieńczona attyką, a także otoczona piętrowym budynkiem gospodarczym.
W 1644 roku, podczas wojny północnej, wojska szwedzkie zdobyły zamek. Zniszczony nie został odbudowany i popadł w ruinę. Do upadku przyczynili się również okoliczni mieszkańcy, wykorzystujący ruiny jako źródło materiału budowlanego.
Jeszcze w XIX wieku na zamkowej wieży widoczne były ślady renesansowej attyki. Obecnie zachowały się jedynie resztki murów obronnych, fragmenty dwóch ścian wieży oraz jedna ze ścian zamkowej kuchni z wnęką i śladami sklepienia kolebkowo-krzyżowego. Całość jest porośnięta drzewami, krzakami i otoczona wodą. Najlepszy widok na ruiny zamku jest zimą, gdy opada poziom wody, a brak liści odsłania relikty murów.
Włącz 3D
mek 
