amek w Korzkwi wzniesiono na wzgórzu w zakolu rzeki Korzkiewki, co zapewniało naturalną obronę z trzech stron. Jedyny dostęp do wzgórza prowadził od strony południowo-wschodniej. Po roku 1352, podsędek krakowski Jan z Syrokomli nabył górę Korzkiew i przeniósł tu rodową siedzibę, po katastrofie budowlanej zamku we wsi Biały Kościół.
W drugiej połowie XIV wieku powstało założenie obronne, składające się z wolnostojącej kamiennej wieży mieszkalno-obronnej, zwanej ""kamieńcem"". Piętrowa, podpiwniczona budowla na planie prostokąta o wymiarach 9,5 x 12 metrów, charakteryzowała się wąskimi strzelnicami i murami o grubości 2,5 metra. Wzgórze odcięto od strony dostępu przekopem suchej fosy. Następnie wzniesiono mur obwodowy, wzmocniony skarpami, dostosowany do
Widok zamku na zdjęciu lotniczym, fot. ZeroJeden, VI 2019
topografii terenu. Brama wjazdowa na dziedziniec znajdowała się w południowym odcinku muru.
W 1486 roku Barbara, córka Stanisława z Korzkwi, sprzedała majątek Stefanowi Świętopełkowi z Irząd. Ten z kolei odsprzedał go Piotrowi Krupce, bogatemu mieszczaninowi krakowskiemu. Krupka rozbudował zamek, dodając od strony północno-wschodniej klatkę schodową i przybudówkę gospodarczą. Przystosowano również zamek do użycia broni palnej, tworząc stanowiska w piwnicach. Do południowego odcinka muru dostawiono od strony zewnętrznej dwie baszty na planie prostokąta, o grubych kamiennych murach.
Po śmierci Piotra Krupki, jego synowie sprzedali Korzkiew Piotrowi Zborowskiemu. Około 1572 roku nowym właścicielem został Szymon Ługowski. W czasach Ługowskiego przeprowadzono gruntowną przebudowę gotyckiego zamku. Częściowo wyburzono ściany północną i zachodnią, tworząc dwuskrzydłowe założenie. Zwiększono liczbę pomieszczeń mieszkalnych, wykonano nowe sklepienia, powiększono otwory okienne i założono czterobiegową klatkę schodową.
Widok od wschodu, fot. ZeroJeden, IV 2006
Przed wejściem powstała piętrowa loggia, a drzwi ozdobiono portalami. Budynki zwieńczono renesansową attyką i nakryto pogrążonym dachem. Z tyłu, pomiędzy skrzydłami, powstało zaplecze gospodarcze. Rozbudowano również wjazd, wznosząc okazały budynek bramny.
W 1651 roku klucz korzkiewski przeszedł w posiadanie rodziny Jordanów. Michał Jordan około 1720 roku przeprowadził remont zamku. Zlikwidowano pogrążony dach i obniżono attykę, tworząc poddasze i zwieńczono budynek wielospadowym gontowym dachem. Piętro loggi obudowano, tworząc oszkloną werandę. Ściany zamku otynkowano i ozdobiono dekoracją sgraffitową. W 1755 roku Adam Jordan sprzedał Korzkiew Teodorowi Wesselowi. Zamek często zmieniał właścicieli, przestał być zamieszkany i zaczął popadać w ruinę. W połowie XIX wieku zaadaptowano go na spichlerz.
Pierwsze prace konserwatorskie przeprowadzono w latach 60-tych XX wieku. W 1997 roku zamek stał się własnością prywatną i rozpoczęto prace rekonstrukcyjne. Obecnie zamek pełni funkcje hotelowo-konferencyjne
fot. ZeroJeden, IV 2006
i jest udostępniony do zwiedzania po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym. Jest główną atrakcją Korzkiewskiego Parku Kulturowego.
Na zamku w 1587 roku stacjonował oddział piechoty stronników austriackich Stadnickiego i Rosmana, który został rozbity przez wojska hetmana Zamoyskiego.
W Korzkwi znaleziono skarb z około 800 monet rzymskich, pochodzących z okresu od Nerona do Kommodusa. Zostały one przetopione na kufel, a część z nich wtopiono w naczynie, które znajduje się w Muzeum Narodowym w Poznaniu.
Włącz 3D
mek 
