ierwsze umocnienia w Krępcewie, nad rzeką Iną, wzniesiono wkrótce po 1305 roku, kiedy to dobra te przeszły w posiadanie rodu Wedlów. Było to prawdopodobnie założenie drewniano-ziemne. W roku 1338 zostało zniszczone przez wojska księcia szczecińskiego Barnima III.
Około połowy XIV wieku, w miejscu zniszczonej fortalicji, Wedlowie wznieśli murowany zamek. Został on zbudowany na kopcu ziemnym. Zamek miał plan zbliżony do kwadratu o boku 30 metrów.
Na obwodzie kopca postawiono ceglany mur o kamiennej podstawie. Wjazd usytuowany był w ścianie południowo-zachodniej i był wysunięty przed lico murów. Budynek mieszkalny zajmował przeciwległy bok obwodu. W narożniku północno-zachodnim wzniesiono czworoboczną wieżę o bokach 8,5 x 9 metrów, która umacniała wjazd. Całość
fot. ZeroJeden, III 2002
otaczał wał ziemny, wysunięty o około 20 metrów przed obwód murów oraz fosa. Pierwotne zwieńczenie i wysokość wieży są trudne do określenia. Od strony południowej z wieżą sąsiadował ryzalit bramny o szerokości około 7 metrów, usytuowany naprzeciwko domu mieszkalnego. Rozplanowanie domu mieszkalnego jest obecnie nieznane.
W XV wieku zamek zaczął popadać w ruinę, prawdopodobnie tracąc znaczenie strategiczne. Około 1500 roku warownia została opuszczona. Z czasem ruiny ulegały naturalnej degradacji, a także rozbiórkom dokonywanym przez okoliczną ludność.
Obecnie pozostały jedynie resztki murów przyziemia i zachowane wyżej fragmenty murów wieży. Teren zamkowy został uporządkowany, a roślinność porastająca mury została usunięta. Od czasu do czasu w ruinach organizowane są turnieje rycerskie i spotkania pasjonatów historii. Teren jest prywatny.