ad Liswartą, w miejscu przecięcia traktu handlowego z Krakowa do Wielunia i styku granic Małopolski, Śląska i Wielkopolski, w roku 1357 Krzepice otrzymały prawa miejskie. W tym samym czasie król Kazimierz Wielki zbudował ""silny zamek z cegły na miejscu błotnistym tuż pod miastem"". Zamek miał strzec brodu na rzece Liswarcie, wokół którego rozwijała się osada.
Po śmierci Kazimierza Wielkiego w 1370 roku, Ludwik Węgierski oddał Krzepice w lenno księciu Władysławowi Opolczykowi. Polityka Opolczyka, sprzeczna z interesami Polski, doprowadziła do konfliktu z Władysławem Jagiełłą. W wyniku interwencji zbrojnej w 1391 roku, książę utracił ziemie lenne, które zostały przyłączone do Korony. Zamek w Krzepicach, zdobyty w tym samym roku, stał się siedzibą starostwa niegrodowego,
Zamek w Krzepicach na zdjęciu z lat 1900-08
a w dzierżawę otrzymał go wojewoda krakowski, Spytko z Melsztyna.
W 1568 roku starostą krzepickim został Mikołaj Wolski, który sprawował ten urząd przez 63 lata. Około 1588 roku, gotycka warownia została przebudowana w renesansową rezydencję obronną. Zgodnie z ówczesnymi lustracjami, zamek był dwupiętrowy, zbudowany na planie czworoboku, z dziedzińcem otoczonym z trzech stron jednotraktowymi skrzydłami, a z czwartej krużgankiem. W narożach znajdowały się cztery okrągłe wieżyczki, a na środku wysoka wieża. Przed zamkiem znajdowało się przedzamcze oddzielone fosą i mostem zwodzonym, otoczone wałem z parkanem i basztami. Wjazd na przedzamcze również prowadził przez most zwodzony.
Po śmierci Wolskiego, zamek i jego uzbrojenie uległy zaniedbaniu, co miało konsekwencje w czasie potopu szwedzkiego. 6 listopada, generał Jan Weichard zajął zamek i osadził w nim szwedzką załogę. W styczniu 1656 roku zamek został odbity przez oddział Jana Bogusława Petryczyna, ale Szwedzi wkrótce ponownie go opanowali. Ostatecznie, wypad Stanisława Warszyckiego z pobliskiego Dankowa zmusił ich do wycofania się.
Po zakończeniu
Widok ze wschodniego bastionu, fot. JAPCOK, III 2002
wojny zamek został odbudowany. Starosta Jacek Michowski otoczył go nowoczesnymi fortyfikacjami bastionowymi. Prace kontynuował jego następca, Samuel Prażmowski.
W następnych latach zamek przechodził w ręce różnych właścicieli, w tym Miączyńskich, którzy posiadali go do 1775 roku. W XVII wieku przeprowadzano jeszcze prace konserwacyjne, ale XVIII wiek przyniósł upadek twierdzy. Lustracja z 1765 roku stwierdzała, że budynki zamkowe są w ruinie i niezdatne do zamieszkania. Ostateczna likwidacja zamku nastąpiła po 1840 roku, kiedy władze rosyjskie sprzedały ruiny na licytacji, a następnie zostały rozebrane na materiał budowlany.
Do dzisiaj zachowały się jedynie słabo czytelne pozostałości ziemnych fortyfikacji bastionowych.
Włącz 3D
d Liswartą, 
