ierwsze znane założenie obronne w Międzylesiu powstało prawdopodobnie w drugiej połowie IX wieku jako konstrukcja drewniana. W pierwszej połowie XIV wieku zastąpiono je zamkiem murowanym, zapewne po nabyciu dóbr przez rycerski ród von Glaubitz (Glubosz) w latach 1315-1318. Lokalizacja ta wzmacniała granicę śląsko-czeską i zapewniała dochody z traktu handlowego z Wrocławia do Pragi.
W roku 1428 miasto i zamek zostały zniszczone przez husytów; ocalała jedynie wieża, choć nie jest pewne, czy chodzi o zachowaną do dzisiaj Czarną Wieżę. W połowie XV wieku, po wojnach husyckich, Międzylesie ponownie stało się własnością królów czeskich, a król Jan z Pobiebradów odbudował zamek i w 1472 roku przekazał go Balthasarowi von Tschischwitzowi. Badania archeologiczne wykazały, że zamek otoczony był murem na planie pięcioboku. W północno-zachodnim narożniku dziedzińca znajdował się piętrowy, podpiwniczony dom mieszkalny (10,8x16m), a w północnej kurtynie muru wjazd przez wysuniętą wieżę bramną. Pośrodku dziedzińca, naprzeciw wejścia, stała pięciokondygnacyjna, czworoboczna wieża, przebudowywana w latach 1527-34.
W 1493 roku zamek stał się własnością Jana Žampacha z Potštejna. W 1538 Johann i Wenzal Žampachowie wydzierżawili dobra Johannowi von Tschirnhausowi z Bolkowa, który po niespełna
Zamek w Międzylesiu na zdjęciu lotniczym z okresu międzywojennego
trzydziestu latach wykupił majątek. W latach 1580-1590 gotycki zamek został przekształcony w renesansową rezydencję. Wykorzystano stare średniowieczne mury i stworzono trójkondygnacyjne, wieloboczne założenie z niewielkim wewnętrznym dziedzińcem. W bryłę zamku wkomponowano wolnostojący bergfried, zwany Czarną Wieżą, a elewacje ozdobiono dekoracją sgraffitową.
W 1653 roku zniszczony podczas wojny trzydziestoletniej zamek kupił hrabia Michael Ferdinand von Althann, w którego rodzinie pozostał do 1945 roku. W latach 1684-1695 hrabiowie Michael Wenzel I i Michael Wenzel II dobudowali od północy barokowy pałac, składający się z dwóch skrzydeł: północnego i wschodniego, oraz muru kurtynowego od zachodu. Projektantem był włoski architekt Jacobo Carove.
Zamek bez większych zniszczeń przetrwał II wojnę światową, a po jej zakończeniu został przejęty przez państwo. W 1972 roku pożar spowodowany uderzeniem pioruna zniszczył renesansową część zamku.
Całość założenia składa się z dwóch części: renesansowej, wielobocznej z wieżą, zgrupowanej
Zachodni narożnik zamku, fot. ZeroJeden, VIII 2002
wokół małego dziedzińca, oraz barokowej, dwuskrzydłowej, o wnętrzach nakrytych sklepieniami kolebkowymi i ozdobionych dekoracją stiukową. Z epoki renesansu pochodzi brama wjazdowa z artystycznie wykonanym portalem oraz fragmenty dekoracji sgraffitowej na elewacjach zewnętrznych. Zamek usytuowany jest w pobliżu Rynku. Prowadzi do niego kamienny most przerzucony nad suchą fosą, obok którego stoją dwie kamienne figury, stanowiące personifikację Wiary i Sprawiedliwości. We wschodnim odnowionym barokowym skrzydle pałacowym zachowała się trójnawowa sień przejazdowa ze sklepieniem krzyżowym. Brama, jak i boczne wejścia, posiadają wykonane z piaskowca portale. Od strony dziedzińca, na parterze budynku znajdują się arkadowe podcienie. Z wystroju wnętrz na uwagę zasługują prowadzące na piętro jednobiegowe paradne schody z ozdobną balustradą. W pałacowych komnatach zachowały się zdobione portale sklepienia, kominki oraz piec kaflowy w wielkiej sali dworskiej. Nad renesansową częścią zamku góruje Czarna Wieża. Wzniesiona na planie zbliżonym do kwadratu posiada ośmioboczną nadbudówkę. Na jej tarasie znajduje się punkt widokowy, skąd można podziwiać panoramę miasta i okolicy.
Włącz 3D
erwsze znane założenie obronne 
