XIII wieku w Owieśnie istniał gródek obronny, prawdopodobnie założony w 1260 roku, kiedy miejscowość wzmiankowana jest jako „Ovesonovo”. Gródek mógł powstać z inicjatywy rodu Pogorzelów.
W początkach XIV wieku ród Pogorzelców, później von Pogarell, wzniósł z kamienia zamek rycerski na planie koła o średnicy około 30 metrów. Fundatorem mógł być Jarosław von Habendorf, wzmiankowany w 1338 roku. Zamek składał się z trójdzielnego, piętrowego budynku mieszkalnego dostawionego do wewnętrznej strony kamiennego muru obwodowego. Od południa znajdowała się cylindryczna wieża typu bergfried. Wewnętrzny dziedziniec miał plan zbliżony do trapezu. Całość ufortyfikowano
fot. ZeroJeden, IV 2010
nawodnioną fosą i drugim obwodem murów z czworoboczną basztą flankującą wjazd.
W połowie XVI wieku zamek przeszedł w ręce rodziny von Brock. Na początku XVII wieku, za sprawą Zygmunta von Bock, przeprowadzono późnorenesansową przebudowę, rozbudowując budynki mieszkalne i zmniejszając dziedziniec. Od strony południowej wzniesiono drugi, zewnętrzny pierścień zabudowy mieszkalnej, dwukondygnacyjny, z tynkowanymi elewacjami zdobionymi dekoracją sgrafittową. Przebudowano wieżę, wzmacniając ją skarpami i nadając dolnej części kształt graniastosłupa o podstawie kwadratu, a wyższej – ośmioboku. Po przebudowie wieża wraz z hełmem miała około 60 metrów wysokości. Zamek przystosowano do użycia broni palnej, umieszczając stanowiska ogniowe w kazamatach i na wieży.
Do 1679 roku Owiesno należało do hrabiego Augusta z linii Piastów legnicko-brzeskich. Następnie zamek przeszedł w posiadanie rodów von Nimptsch i von der Heyde. W 1742 roku Konrad von der Heyde przeprowadził barokową przebudowę, podwyższając budynki mieszkalne
Zdjęcie lotnicze, fot. ZeroJeden, VII 2019
o jedną kondygnację, zmieniając elewacje i wnętrza. Powstały ozdobne bramy, a most nad fosą udekorowano posągami o tematyce mitologicznej. Wokół zamku założono park.
W 1797 roku Zofia Julianna Magdalena von der Heyde wniosła Owiesno w posagu Chrystianowi Fryderykowi von Seidlitz, dzięki czemu zamek stał się własnością rodziny Seidlitzów, w której rękach pozostał do 1945 roku. W latach 1879-85 miała miejsce kolejna przebudowa, zmieniająca układ i wystrój pomieszczeń, wieżę oraz sienie wjazdowe.
Pomimo iż okres wojenny zamek przetrwał bez większych zniszczeń, powojenne zaniedbania doprowadziły go do ruiny. W 1964 roku runęła wieża, niszcząc budynki mieszkalne. Pozostawiony bez opieki, został rozgrabiony i zdewastowany.
W 2003 roku obiekt przejęła Fundacja „Zamek Chudów”, która odgruzowała ruiny do poziomu dziedzińca, odsłaniając najniższą kondygnację wieży i fragmenty muru obwodowego.
Włącz 3D
XIII wieku 
