Zamek Podskale w Rząsinach

amek Podskale, położony w pobliżu miejscowości Rząsiny, wznosi się na wyniosłym skalnym wzgórzu o stromych zboczach, wznoszącym się na wysokość 422 m n.p.m. Jego budowa, inicjowana najprawdopodobniej przez przedstawicieli rycerskiego rodu von Talkenberg, datowana jest na koniec XIV lub początek XV wieku. Istnieją hipotezy o wcześniejszym istnieniu tu książęcej warowni z XIII wieku, strzegącej szlaku handlowego do Legnicy, jednak brak dokładnych badań archeologicznych nie potwierdza 

Północna ściana, fot. ZeroJeden, V 2005

tej teorii.

Warownia składała się z dwóch części, dostosowanych do nieregularnego kształtu wzniesienia. Zamek górny, usytuowany na wschodnim krańcu wzniesienia, pełnił funkcję mieszkalną i otoczony był murem obronnym ze strzelnicami. Poniżej znajdowało się prostokątne podzamcze z murowanym, podpiwniczonym budynkiem. Szczegółowy wygląd pierwotnego zamku jest trudny do odtworzenia ze względu na późniejsze zniszczenia.

W okresie po wojnach husyckich, zamek Podskale stał się siedzibą rycerzy-rabusiów (raubritterów). Bernard von Talkenberg, ówczesny właściciel, trudnił się grabieżą kupców i mieszczan. Po zdobyciu korony czeskiej przez Macieja Korwina, w 1476 roku król nakazał zdobycie i zburzenie zamku. Według tradycji, 1 maja 1476 roku mieszczanie Lwówka i Jeleniej Góry, wspierani przez górników z Kowar i wojska węgierskie, zdobyli warownię. Górnicy z Kowar wysadzili wieżę bramną, co przesądziło o upadku zamku. Istnieją jednak przekazy o oblężeniu zamku w 1479 r.

Król Maciej Korwin skonfiskował Rząsiny 

Drzeworyt Klitzscha i Rochlitzera według rysunku Theodora Blätterbauera z około 1885 roku

Talkenbergom, ale po 20 latach Christoph von Talkenberg odzyskał rodzinne dobra. Zniszczony zamek nie został jednak odbudowany. Talkenbergowie przenieśli się do dworu we wsi, a następnie do nowego renesansowego zamku w Płakowicach. Około roku 1530 Ramphold Talkenberg ostatecznie opuścił Podskale.

Pod koniec XVIII wieku ruiny zamku zaczęto rozbierać w celu pozyskania materiału budowlanego. Proceder ten został przerwany w 1830 roku przez ówczesnego właściciela majątku, rosyjskiego feldmarszałka hr. Iwana Dybicza-Zabałkańskiego, który uporządkował i zabezpieczył pozostałości zamku. Na przestrzeni lat zamek należał do różnych rodów.

Do czasów współczesnych zachowały się fragmenty kamiennych murów z otworami strzelniczymi, będące pozostałościami zamku górnego, oraz kamienne mury piwnic podzamcza. Ruiny zamku oferują widok na Karkonosze i Góry Izerskie.

Pokaż na mapie