Zamek w Starym Książu

 IX-X wieku na wzgórzu, oddalonym o około 700 metrów na południe od Zamku Książ, po przeciwnej stronie rzeki Pełczycy, powstał gród. Na przełomie XIII i XIV wieku gród ten został przekształcony w murowany zamek. Przypuszcza się, że fundatorem warowni był książę świdnicko-jaworski Bolko I Surowy. Badania archeologiczne prowadzone w latach 90. XX wieku potwierdziły, że obiekt ten jest reliktem średniowiecznego zamku, a nie jedynie sztuczną ruiną.

Zespół zamkowy składał się z zamku właściwego, wzniesionego na planie trójkąta, oraz dwóch przedzamczy położonych po stronie zachodniej. Funkcja zamku, zwłaszcza w kontekście bliskości Zamku Książ, budzi wątpliwości. Nie jest wykluczone, że pełnił rolę strażnicy. Dzieje obydwu warowni mogły się w początkowym 

Stary Książ na pocztówce z okresu międzywojennego

okresie splatać, a nazwa Furstenberg (Książęca Góra) mogła odnosić się zarówno do Starego Książa, jak i Zamku Książ.

Stary Książ do roku 1392 pozostawał własnością książąt świdnicko-jaworskich. Po śmierci Agnieszki, wdowy po Bolku II, przeszedł we władanie królów czeskich. W okresie wojen husyckich i po nich mógł stanowić siedzibę rycerzy-rozbójników. Przypuszcza się, że jeszcze przed końcem XV wieku został zniszczony.

W 1794 (lub 1799) ówczesny właściciel Zamku Książ, książę Hans Heinrich VI Hochberg, zlecił architektowi Christianowi Wilhelmowi Tischbeinowi zagospodarowanie otoczenia rodowej rezydencji. W ramach tych prac, na ruinach średniowiecznego zamku ukształtowano romantyczne ruiny, stylizowane na gotyk. Wykorzystano oryginalne elementy renesansowe i barokowe, przeniesione z innych historycznych obiektów. Przebudowa ta zatarła ślady dawnego zamku.