amek w Suchej Beskidzkiej, malowniczo położony w krajobrazowym parku na skraju miasta przy trasie do Wadowic, ma bogatą historię sięgającą XVI wieku. Początki zamku związane są z Kasprem Castiglione, złotnikiem z Florencji, który przybył do Polski z dworem królowej Bony. Po ślubie z Jadwigą, córką Stanisława Słupskiego, wszedł w posiadanie wsi Suchej i przyjął nazwisko Suski oraz herb Szoszor. Około 1554 roku Kasper Suski wzniósł u podnóża góry Jasień obronny dwór.
Wieża w narożniku południowo-zachodnim, fot. ZeroJeden, VI 2006
Była to niewielka, oskarpowana budowla o grubych murach z wieżą w północno-wschodnim narożniku. Pierwotny budynek dworski zachował się w południowo-wschodnim narożniku, wtopiony w południowe skrzydło zamkowe.
Na początku XVII wieku dobra suskie przeszły w ręce Krzysztofa Komorowskiego, właściciela rozległego majątku w dolinie Skawy. Po podziale dóbr w 1608 roku, Sucha przypadła jego synowi Piotrowi Komorowskiemu. Nowy właściciel przystąpił do przebudowy dworu w okazały renesansowy zamek o charakterze rezydencjonalnym. Prace, trwające do 1614 roku, nadzorował architekt Paweł Baudarth. W wyniku przebudowy powstały dwa skrzydła w kształcie litery „L” z krużgankami od strony dziedzińca i wieżą zegarową, w której na piętrze mieściła się kaplica.
Po bezpotomnej śmierci Pawła Komorowskiego w 1640 roku, Sucha przeszła w ręce jego bratanka Krzysztofa Komorowskiego, a następnie jego córki Konstancji Krystyny. W 1665 roku Konstancja wyszła za mąż za Jana hrabiego Wielopolskiego, co zapoczątkowało dwuwiekowy okres panowania tego rodu w Suchej.
Anna Konstancja Lubomirska, wdowa po Janie Kazimierzu Wielopolskim, w latach 1707-1708 zainicjowała kolejną przebudowę i modernizację zamku. Zamkowy dziedziniec został zamknięty od północy i wschodu przez dwie oficyny. Do skrzydła południowego dobudowano dwie wieże flankujące jego południową elewację. Wnętrza zamkowe zyskały bogaty barokowy wystrój, z tego okresu pochodzi sala marszałkowska z kasetonowym sufitem w skrzydle zachodnim. Od strony południowej założono barokowy ogród skupiony wokół stawu.
W 1851
Zamek w Suchej na fotografii z 1928 roku
roku Jan Kanty Wielopolski sprzedał dobra suskie wraz z zamkiem Aleksandrowi Branickiemu. Za panowania Branickich, w latach 1882-1887, przeprowadzono ostatnią przebudowę zamku, zmieniając wystrój rezydencji i burząc bramę wjazdową z murem kurtynowym zamykającym dziedziniec od wschodu. Braniccy zgromadzili w Suchej bogate zbiory sztuki i założyli bibliotekę liczącą 30 tysięcy ksiąg, 18 tysięcy rycin, rysunków i miniatur. W 1922 roku dobra suskie drogą wiana przeszły na Tarnowskich. Ostatni z rodu, Juliusz Tarnowski, był właścicielem zamku do II wojny światowej.
Po wojnie zamek przeszedł na własność państwa i pełnił funkcję siedziby różnych instytucji. Obecnie zamek ma kształt podkowy otwartej od wschodu z prostokątnym dziedzińcem otoczonym arkadowymi krużgankami. W narożniku pomiędzy skrzydłem zachodnim i północnym znajduje się wieża zegarowa. Zachowały się również wieże skrzydła południowego, w tym najstarsza północno-wschodnia z czasów Kacpra Suskiego. Od południa zamek otacza XIX-wieczny park krajobrazowy z oranżerią. W północnym skrzydle znajduje
Najstarsza część zamku, fot. ZeroJeden, VIII 2001
się hotel, natomiast pozostałe skrzydła mieszczą filię Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu i po remoncie mają być udostępnione jako muzeum. Zamek znajduje się w widłach Skawy i Stryszawki.
Włącz 3D
mek 
