amek w Szreńsku, którego początki sięgają średniowiecza, wywodzi się z drewniano-ziemnego grodu obronnego. Strażnica ta, usytuowana na mokradłach, strzegła północnej granicy Mazowsza, a jej fosy były zasilane wodami rzek Przypalenicy i Mławki.
W pierwszej połowie XVI wieku, około roku 1526, wojewoda płocki Feliks Szreński herbu Dołęga, na miejscu dawnego grodu wzniósł murowany, późnogotycki zamek. Ceglane mury wzniesiono na koronie wałów grodziska, co nadało założeniu plan zbliżony do owalu.
Zamek składał się z domu głównego, zlokalizowanego przy murze północnym, oraz drugiego, nieco mniejszego budynku przy murze południowym. Wjazd prowadził od zachodu przez zwodzony most i wysuniętą przed lico murów wieżę bramną. Naprzeciwko bramy, przy murze wschodnim,
XIX-wieczny spichlerz, fot. ZeroJeden, VII 2006
usytuowany był budynek pełniący prawdopodobnie funkcję zamkowej kaplicy. W obwodzie murów znajdowały się cztery niewielkie cylindryczne baszty łupniowe.
Z czasem, między zamkiem a leżącym na wschód od niego miastem, rozwinęło się podgrodzie, które przekształcono następnie w podzamcze. Po rodzie Szreńskich, zamek wraz z miastem przeszedł w posiadanie rodów Noskowskich, Bielińskich i Podoskich. W XVII wieku, podczas „potopu szwedzkiego” i kolejnych wojen, zamek uległ znacznemu zniszczeniu.
Około roku 1752 podjęto próby odbudowy zamku z inicjatywy Stopkowskiego, kolejnego właściciela, ale nie przywrócono mu dawnej świetności. W czasie Konfederacji Barskiej, częściowo zrujnowany zamek stanowił schronienie dla konfederatów. W kolejnych latach obiekt szybko popadał w ruinę.
Ostatecznie w XIX wieku zamek został opuszczony i rozebrany. Pozyskany materiał budowlany posłużył do wzniesienia klasycystycznego dworu. Do czasów współczesnych zachowały się jedynie fundamenty zamku.
Włącz 3D
mek 
