ród kasztelański istniał w Urazie już w XIII wieku, strzegąc przeprawy na Odrze. Pierwsze wzmianki o wsi Uraz, należącej do domeny książąt wrocławskich, pochodzą z początku XIII wieku, a o grodzie kasztelańskim – sprzed połowy tego stulecia. W 1291 roku osada przeszła na własność Henryka III, a w 1312 roku do Konrada i Bolesława, synów księcia głogowskiego, którzy potwierdzili istnienie miasta i zamku. Około roku 1319 Uraz ponownie stał się własnością książąt wrocławskich i został przekazany w lenno trzem braciom Radakom.
Niedługo po 1319 roku Andreas Radak rozbudował istniejące założenie obronne i wzniósł murowany zamek z cegły o planie równobocznego trójkąta z lekko załamanymi bokami. Pierwotnie budynek miał dwie kondygnacje, na obu znajdowało
Widok z lotu ptaka od północnego-wschodu, fot. ZeroJeden, X 2013
się po jednym pomieszczeniu ze sklepieniem żebrowym wspartym na centralnym słupie. Niecodzienny układ murów zewnętrznych miał powodować ""ślizganie"" się pocisków. Zamek otoczono fosą, zachowaną w większych fragmentach do dziś.
W 1336 roku miasto nabył Konrad von Borschnitz, starosta Wrocławia. W 1344 roku na zamku miał siedzibę burgrabia Hancko von Auras. W latach 1428-1443 zamek należał do rodziny Czirnów. W 1466 roku, w wyniku nadania króla Czech, zamek przeszedł na własność rycerza Christopha von Skopp, któremu przypisuje się rozbudowę średniowiecznej warowni o kolejne piętra i nowe umocnienia. Prawdopodobnie w jego czasach główny budynek podwyższono o dwie kondygnacje i wzniesiono nowy budynek na południowy wschód od zamku, a pomiędzy nim a dotychczasowym powstał dziedziniec zamknięty dwoma odcinkami muru kurtynowego.
W połowie XVI wieku oraz w 1630 roku dokonano przebudów, podczas jednej z nich od północy do gotyckiego budynku dostawiono dodatkowy trakt z dwoma
Zamek w Urazie na zdjęciu z lat 1930-40
wieżami w narożnikach. W tym czasie wprowadzono murowane podziały wnętrz, a elewacje i wnętrza przebudowano w stylu barokowym. Całemu założeniu nadano cechy barokowe. W 1640 majątek von Joergerów nabyła rodzina von Saurma-Jeltsch, po nich w latach 1690-95 należał on do barona Balthazara von Logau.
W 1810 roku rozebrano część południowo-wschodnią z XV wieku oraz mury obwodowe. W ciągu XIX wieku zamek gruntownie przebudowano w stylu neogotyckim, zacierając wszystkie wcześniejsze elementy wystroju budynku. Podczas tej przebudowy zlikwidowano również jedną z narożnych wież. Z początkiem XX wieku zaniedbywany gmach podupadł i ostatecznie uległ zniszczeniu w roku 1945, gdy spłonął.
W okresie międzywojennym zamek był już zaniedbany, a w końcu drugiej wojny światowej spłonął od ognia podłożonego przez Sowietów. Po wojnie resztki wystroju i wyposażenia zamku rozszabrowano, a pozbawiony należytej opieki zabytek szybko stał się ruiną. Resztki murów zostały zabezpieczone w 1956 roku jako trwała ruina. Do czasów współczesnych zachowała się skorupa murów zewnętrznych wieży mieszkalnej oraz sklepione piwnice, resztki kolistego filaru, fragmenty ścianek działowych, a także fundamenty murów obwodowych i średniowiecznej baszty. Od dłuższego czasu ruina znajduje się w rękach osoby prywatnej, która stara się ją odbudować.
Włącz 3D
ód kasztelański istniał 
