amek w Węgorzewie, położony nad rzeką Węgorapą u jej ujścia do Jeziora Mamry, jest budowlą o bogatej historii, której początki sięgają czasów staropruskich. Jeszcze w XII wieku na tym terenie znajdował się gród obronny plemienia Galindów, który około 1250 roku został zniszczony prawdopodobnie przez wojska krzyżackie.
Niemal wiek później, Krzyżacy w pobliżu zniszczonego grodu wznieśli drewniano-ziemną strażnicę zwaną Angerburg. Jej zadaniem była ochrona granicy z pogańską Litwą. Strażnica przetrwała zaledwie trzydzieści lat, zniszczona podczas ofensywy księcia Kiejstuta w 1365 roku.
W drugiej połowie XIV wieku, po spustoszeniu strażnicy, Krzyżacy wznieśli na wyspie w pobliżu ujścia Węgorapy murowany zamek w stylu gotyckim. Była to jedna z kilku nowych, murowanych warowni zbudowanych w tym czasie na północno-wschodniej
Zdjęcie lotnicze, fot. ZeroJeden, IX 2021
granicy państwa zakonnego. Został wzniesiony z cegły na wysokiej, sięgającej pierwszego piętra, kamiennej podmurówce na planie nieregularnego czworoboku, w którym trzy ramiona tworzyły skrzydła mieszkalne i gospodarcze, a południowe stanowił mur kurtynowy. Budynki otaczające dziedziniec były dwukondygnacyjne, a najdłuższe skrzydło północno-wschodnie miało 72 metry długości. Pomiędzy skrzydłem północno-wschodnim i zachodnim znajdowała się cylindryczna wieżyczka pełniąca funkcję klatki schodowej. Na zamku znajdowała się kaplica pod wezwaniem św. Katarzyny, kuchnia, spiżarnia i skromnie wyposażona zbrojownia. Prawdopodobnie w XVI lub XVII wieku warownię oflankowano czterema narożnymi basztami, a system fos napełnianych wodą z rzeki Węgorapy podkreślał jej obronny charakter.
Do 1469 roku zamek pełnił funkcję siedziby urzędnika krzyżackiego niższej rangi. Po wojnie trzynastoletniej Krzyżacy zastawili zamek braciom Hansowii Anzelmowi von Tettau, a z czasem stał się on własnością prywatną. Po sekularyzacji zakonu
Zamek w Węgorzewie na zdjęciu z 1939 roku
krzyżackiego w 1525 roku w zamku zamieszkał książęcy starosta.
Z zamkiem związana jest legenda o rycerzu krzyżackim i miejscowej pannie, którzy za złamanie ślubów zakonnych zostali zamurowani w kaplicy. Podobno ich zjawy w pełnię księżyca przechadzają się po zamku.
Po zniszczeniach w 1656 roku zamek odbudowano w stylu barokowym, co w znacznym stopniu zatarło jego warowny charakter. Ostatki cech obronnych usunięto w pierwszych dekadach XVIII wieku. W latach 1734 i 1736 gościł tu król Stanisław Leszczyński, a obiekt przypominał manierystyczny pałac. Podczas kampanii napoleońskiej w zamku mieścił się francuski lazaret, a po pożarze w 1835 roku i późniejszej odbudowie gmach adaptowano na sale sądowe i więzienie.
Zabudowania zamkowe spłonęły ponownie w wyniku podłożenia ognia przez Armię Czerwoną w 1945 roku. Ocalały jedynie średniowieczne mury obwodowe, które wykorzystano do odbudowy zabytku w latach 70. i 80. XX wieku z przeznaczeniem na siedzibę biblioteki i urzędów miejskich. W 2000 roku zamek został sprzedany prywatnemu inwestorowi. Obecnie można go oglądać tylko z zewnątrz. Znajduje się w południowej części miasta przy ulicy Zamkowej, obok basenu portowego Kanału Węgorzewskiego prowadzącego do Jeziora Mamry.
Włącz 3D
mek 
