amek w Żywcu, położony na prawym brzegu Soły, ma bogatą i burzliwą historię. Pierwsze wzmianki o Żywcu pochodzą ze spisów świętopietrza z lat 1325-1328, a nadanie praw miejskich mogło nastąpić w latach siedemdziesiątych XIII wieku. Po rozpadzie księstwa oświęcimskiego w 1445 roku, Żywiec stał się własnością Jana IV. W 1450 roku miasto nabył Mikołaj Strzała, a następnie Włodek i Bożywoj Skrzyńscy herbu Łabędź.
Około połowy XV wieku ród Skrzyńskich herbu Łabędź wzniósł gotycką rycerską siedzibę, która dała początek dzisiejszemu zamkowi. Badania archeologiczne dowodzą, że przed 1462 rokiem w tym miejscu istniała już wieża mieszkalna i dwie baszty łupniowe. Konstrukcje te zostały zniszczone w 1477 roku.
W 1465 roku Żywiec został sprzedany
fot. ZeroJeden, VII 2003
królowi Kazimierzowi Jagiellończykowi. W 1467 roku Kazimierz Jagiellończyk nadał zamek Piotrowi Komorowskiemu. Około 1500 roku Jan Komorowski wzniósł kolejną gotycką budowlę, składającą się z bramy warownej, dwóch budynków mieszkalnych wewnątrz murów i dwóch narożnych baszt od strony północnej. Jedna z wież, okrągła, pełniła funkcję więzienia i została rozebrana w XVIII wieku, natomiast wieża kwadratowa istnieje do dzisiaj.
W połowie XVI wieku Jan Spytek i Krzysztof Komorowscy rozbudowali średniowieczny zamek w renesansową, dwukondygnacyjną rezydencję. Trzy skrzydła otaczały arkadowy dziedziniec wzorowany na dziedzińcu wawelskim, a od południa całość zamykał mur parawanowy z drewnianą galeryjką. Po śmierci Jana Spytki, dobra żywieckie przypadły Mikołajowi Komorowskiemu, znanemu z hulaszczego trybu życia i długów, które doprowadziły do zniszczeń w 1623 roku.
W 1624 roku Żywiec zakupiła królowa Konstancja, żona Zygmunta III Wazy. Zamek został odnowiony i podwyższony o jedną kondygnację. W 1675 roku państwo
Widok od południa, fot. ZeroJeden, VI 2006
żywieckie nabył hrabia Jan Wielopolski z Pieskowej Skały. W latach 1708-1723 dokonano dalszej rozbudowy, dobudowując południowe skrzydło z dwoma ryzalitami, zamykając arkadowy dziedziniec i nadając zamkowi barokowy wygląd, z wyjątkiem renesansowego dziedzińca.
W 1838 roku dobra żywieckie wykupili Habsburgowie. Po pożarze w 1870 roku, przeprowadzono remonty i przebudowy w stylu neogotyckim, które zatarły ślady baroku. Podczas tych prac konserwatorskich ustalono, że zachowały się fragmenty gotyckiej twierdzy, w tym dwie baszty i łączący je mur. W północnym skrzydle zamku odkryto mury dawnej wieży mieszkalnej z zachowanymi strzelnicami. Na miejscu wschodniej baszty w XVII wieku zbudowano wysoką wieżę na planie kwadratu.
Obecnie zewnętrzna fasada zamku nie prezentuje się okazale, ale zachował on najstarszą, gotycką wieżę oraz renesansowy dziedziniec z krużgankami. Zamkowy dziedziniec otaczają trzykondygnacjowe budynki.
Włącz 3D
mek 
